26 Apr, 14:24, 157 x viewed

Het was in een land hier ver vandaan, waar op een heuvel een klein kasteel opdoemde aan de horizon. Een kasteel met twee ronde torentjes die uitzicht gaven op het prachtige groene landschap eromheen. En als je goed keek kon je in de verte het meer zien dat met haar heldere blauwe water afstak tegen de donkere kleuren van het bos. En als de wind het toe liet, liet hij je het zachte en kalme ruisen van de waterval horen.

En vanuit de torentjes kon je ook de prachtige kasteeltuin zien. De kasteeltuin, die een thuis bood voor de vele vogels die het gebied rijk was. En met het opkomen van de zon vulden ze de stilte van de morgen met hun mooiste melodieën. Een haag van rozen omringde de tuin en beschermde het met haar doornen tegen de buitenwereld, terwijl de witte rozen een gevoel van warmte en geborgenheid gaven. Het was daar waar op een dag een vrouw het leven gaf aan een meisje op het moment dat zij zelf haar laatste adem uitblies. En van vreugde bloeiden de rozen zoals ze nog nooit eerder gebloeid hadden en tegelijkertijd vormde het dauw dat op de rozen was neergestreken tranen van rouw.

Het meisje kreeg de naam Jo-Ann. En in de beschermde omgeving van de kasteeltuin groeide ze op. Ze was gelukkig, samen met haar vader. Ze genoot van de vogels die haar elke morgen toezongen. Ze genoot van de schoonheid van de rozen en van hun heerlijke geur. Daar in de tuin dwaalden haar gedachten vaak af en dacht ze met een glimlach aan haar vader.

Op een winterse dag riep hij haar bij zich. Aan de blik in zijn ogen kon ze zijn verdriet aflezen. Hij moest weg. Oorlog in het land maakte dat hij niet bij haar kon blijven, maar hij beloofde haar terug te keren. En op de dag dat hij vertrok weende het jonge meisje zoute tranen, weende ze om haar vader die zij zo lief had.

De dagen erna besteeg het meisje elke dag de torentrappen in de hoop haar vader weer te zien. Maar naarmate de dagen verstreken werd ze banger. Bang dat hij niet meer naar haar terug zou keren. De dagen werden weken en weken werden maanden. En op de eerste lentedag stond het jonge meisje weer op een van de torentjes en keek ze over het landschap uit. En bij het zien van een man op een gitzwart paard vulden haar ogen zich met tranen en rende ze de torentrap af naar de ingang van de kasteeltuin. De vader en het meisje huilden van geluk bij het weerzien van elkaar. En terwijl hij haar stevig vast hield, beloofde hij voor altijd bij haar te blijven.

Jaren gingen voorbij. Het meisje groeide op tot een jonge vrouw. Samen met haar vader voelde ze zich gelukkig in het kasteel. Maar op een dag riep haar vader haar bij zich. Een nieuwe oorlog maakte dat hij niet kon blijven. Ook ditmaal weende de jonge vrouw toen hij vertrok en ook ditmaal beloofde vader haar plechtig om terug te keren. Maar hij kwam niet terug. En het hart van de jonge vrouw brak.

De jaren verstreken en ze leefde in eenzaamheid in het kasteel. De rozenhaag groeide en vormde een beschermende hoge muur om haar heen. En als je niet geweten zou hebben dat er zich achter de rozenhaag een kasteel met een jonge vrouw bevond, zou je het onherroepelijk voorbij gelopen zijn zonder het te zien.

Het was op een mooie dag dat een jonge man het woud verliet en op zijn paard langs de rozenhaag reed. Verblind door de schoonheid van de witte rozen en overweldigd door de heerlijke geur, stapte hij van zijn trouwe dier af om alles wat hij zag en rook van dichtbij te ervaren. En zo kwam het dat hij door de haag heen een glimp zag van het prachtige kasteel. En hoewel de rozenhaag stug was en de doornen hem prikten baande hij zich met zijn zwaard een weg er doorheen. Wetende dat achter deze muur van stekelige doornen hij de ware gedaante zou aantreffen van het landgoed.

En daar in de wonderbaarlijk mooie kasteeltuin zat een jonge vrouw. De wind speelde met haar haren en de zon verlichtte haar verschijning. En op het moment dat de jonge vrouw en de jonge man elkaar aankeken vulden hun harten zich met warmte en voelden ze de liefde voor elkaar. De dagen erna genoten ze samen van de melodieën die de vogels voor hen zongen, de heerlijk geurende rozen en de warme stralen van de zon. De ogen van de jonge vrouw straalden van geluk.

En na een paar weken was de liefde van de man voor de mooie vrouw zodanig gegroeid dat hij haar vroeg voor altijd bij hem te blijven. En op dat moment veranderde de gelukzalige blik in haar ogen in angst. Hoe kon zij zo iets aan hem beloven als zelfs haar vader deze belofte niet eens aan haar, zijn dochter, had kunnen nakomen. Ze wist zeker dat eens, eens de tijd zou komen dat ze zou moeten gaan. Dan zou zijn hart gebroken worden en zo ook die van haar.

De gedachte dat het beter was om hem nu te laten gaan deed haar verdriet. Maar de gedachte dat ze haar belofte misschien niet zou kunnen nakomen en dat ze zijn hart zou breken verscheurde haar. En zo kwam het dat de jonge man weer terug reed naar zijn land en de rozenhaag zich weer geheel om het kasteel en de vrouw heen sloot als een ondoordringbare muur.